Jarê
Een Afro-Braziliaanse religie die ontstond in de mijnwerkerskampen van de Chapada Diamantina, met elementen uit het candomblé, het volkskatholicisme en inheemse tradities. Het is een van de meest bijzondere culturele uitingen van de regio.
De toegangspoort tot de Chapada Diamantina is een stadje dat ontstond uit de diamantwinning — en de straten van steen bewaren die herinnering nog steeds.
Lençóis ligt in het hart van de Chapada Diamantina, aan de oever van de rivier waaraan het zijn naam dankt, zo’n 420 km van Salvador. Het is de uitvalsbasis voor de meeste tochten in de regio: hier beginnen de paden naar de Pati-vallei, de Fumaça-waterval, de Morro do Pai Inácio en tientallen watervallen, poelen en grotten.
Maar het stadje is ook op zichzelf de moeite waard. De kleurrijke koloniale huizen, de straten geplaveid met rivierstenen en de pleinen bewaren bijna twee eeuwen geschiedenis — van de diamantkoorts, toen de stenen van hier naar Amsterdam en Parijs gingen, tot de wedergeboorte dankzij het ecotoerisme.
De diamanten van de Chapada zijn hier niet ontstaan. Diamant vormt zich op meer dan 150 km diepte en komt meestal naar boven via kimberlietpijpen — die in de Chapada nooit zijn gevonden. De stenen hier zijn meegevoerd door rivieren van meer dan een miljard jaar oud en bleven vastzitten in het conglomeraat van de Tombador-formatie, hetzelfde gesteente als de wanden van de Pai Inácio en de Pati-vallei. Waar ze vandaan kwamen, weet niemand zeker. En zonder mijn om dieper te graven was wat in het gesteente zat alles wat er was.
In 1844 vonden de handelaar José Pereira do Prado en zijn petekind Cristiano Nascimento diamanten in het grind van de rivier Mucugê, en binnen een paar jaar trokken duizenden mensen te voet en op muilezels door de binnenlanden — uit Minas Gerais, de Recôncavo, Portugal en Frankrijk. Aan de oever van de rivier Lençóis werd een kamp een dorp: de witte tenten op de helling leken op lakens — lençóis — die in de zon lagen, en daar komt volgens de overlevering de naam vandaan. Rond 1850 waren er al een kerk en winkels, en de stenen gingen de berg af naar de haven van Cachoeira en via Salvador verder naar Amsterdam en Parijs. Lençóis werd in 1856 een vila en in 1864 een stad.
De zandsteen gaf echter bijna geen voedsel: meel, gedroogd vlees en ruwe suiker kwamen van ver, op muilezels. En in 1867 werden diamanten gevonden in zuidelijk Afrika — bij Kimberley dook precies de pijp op die de Chapada nooit had, en het aanbod explodeerde. De prijs stortte in, Europese kopers lieten de kleine Bahiaanse stenen links liggen en Lençóis verloor binnen een paar jaar een groot deel van zijn bevolking.
Wat de regio overeind hield, was een steen die de mijnwerkers terug in de rivier gooiden: de carbonado, de zwarte diamant. Ondoorzichtig en waardeloos als sieraad, maar hij breekt niet — en hij werd de punt van de boren waarmee over de hele wereld tunnels, putten en mijnen werden geboord. In grote hoeveelheden bestaat hij alleen in de Chapada Diamantina en de Centraal-Afrikaanse Republiek. Er wordt verteld dat tot slaaf gemaakte mijnwerkers deze stenen als curiositeit aan kopers gaven, in ruil voor sigaren. Toen de industrie de carbonado ontdekte, werd een karaat tot twintig keer zoveel waard als een karaat gewone diamant — en met dat geld bewapenden de kolonels van de Chapada zich.
Het einde kwam uit een laboratorium. In 1954 maakte General Electric de eerste synthetische diamant, en binnen twintig jaar ruilde de industrie de carbonado in voor fabrieksdiamant. In de jaren 60 en 70 bereikte Lençóis het dieptepunt, met gesloten herenhuizen en instortende woningen. In de jaren 80 kwamen de baggerschepen, die rivierbeddingen omwoelden voor het laatste grind — tot in 1985 het Nationaal Park Chapada Diamantina werd opgericht en in de jaren 90 de gemechaniseerde mijnbouw definitief werd verboden.
De wedergeboorte kwam uit hetzelfde gesteente. Sinds de jaren 80 komen er rugzakreizigers die geen diamanten willen maar het landschap — en het historisch centrum van Lençóis, in 1973 beschermd door het IPHAN, kwam weer tot leven. De mijnwerker werd gids, het herenhuis werd pousada, en veel gidsen van nu leiden reizigers over dezelfde paden die hun ouders en grootouders openden op zoek naar stenen.
In de Eerste Republiek van Brazilië werd het binnenland van Bahia in de praktijk bestuurd door de coronéis: grootgrondbezitters en politieke bazen die land, stemmen, posten en gewapende mannen in handen hadden. De staat was weinig meer dan een gerucht uit Salvador. In de Lavras Diamantinas kwam de macht uit de mijnbouw — en begin 20e eeuw uit de carbonado, die meer waard was dan goud. In Lençóis was de politiek vanaf het begin gewapend: vanaf de eerste verkiezing vochten de "serranos", mijnwerkers uit Tijuco, en de "baianos", handelaren uit de Recôncavo, met dolk en kogel om de stad.
De grootste van hen was Horácio de Queiroz Matos, in 1882 geboren in Chapada Velha in een familie van politieke leiders uit het binnenland, en hij maakte Lençóis tot zijn hoofdstad. Wie de mijnen beheerste, beheerste echt geld, en met echt geld kocht je wapens: Horácio bouwde een privéleger van gewapende mannen op en verzamelde steden, bondgenoten en vijanden.
In 1919 en 1920, in de strijd om de opvolging van de regering van Bahia, grepen Horácio en andere kolonels uit het binnenland naar de wapens tegen de hoofdstad. Het werd een echte oorlog, met belegeringen, doden en ingenomen steden, en Horácio kreeg een strook binnenland in handen die groter was dan de deelstaat Sergipe. Uiteindelijk greep de federale regering in en werd de vrede in Lençóis getekend: het Akkoord van Lençóis liet een privépersoon zijn wapens en het recht om bestuurders in de regio aan te wijzen. Horácio werd voortaan de "Gouverneur van de Sertão" genoemd.
In 1926 was het de federale regering die om hulp vroeg. De Coluna Prestes, een mars van opstandige militairen dwars door het land, trok Bahia binnen, en Horácio vormde de Patriottische Bataljons om haar door het binnenland te achtervolgen tot ze Brazilië verliet richting Bolivia. Het was het hoogtepunt: Lençóis had telegraaf, elektrisch licht en een elite met invloed in de politiek van Salvador.
De macht eindigde met de Revolutie van 1930. Als bondgenoot van de oude orde werd Horácio gearresteerd door de regering van Getúlio Vargas en naar Salvador gebracht. Op 13 mei 1931 vrijgelaten, werd hij twee dagen later vermoord, ver van de bergen. Met hem eindigde de tijd van de kolonels van de Chapada — en een paar decennia later zou de synthetische diamant een einde maken aan de carbonado die die macht had gefinancierd.
Een Afro-Braziliaanse religie die ontstond in de mijnwerkerskampen van de Chapada Diamantina, met elementen uit het candomblé, het volkskatholicisme en inheemse tradities. Het is een van de meest bijzondere culturele uitingen van de regio.
Senhor dos Passos is de beschermheilige van de mijnwerkers, en zijn feest, eind januari of begin februari, is het meest traditionele van het stadje: een processie, het wassen van de kerktrappen, muziek en volle straten.
Het veelkleurige zand van de regio — zoals dat van de Zaal van Gekleurd Zand — wordt korrel voor korrel tot tekeningen in glazen flessen opgebouwd. Het is het meest typische ambacht van Lençóis.
’s Avonds vult de oude straat geplaveid met rivierstenen zich met tafels, muziek en restaurants met regionale en internationale keuken. Het is de ontmoetingsplek van iedereen die terugkomt van de paden.
De diamantwinning liet een woordenschat na die je in de stad nog hoort: een "faísca" is een graafpartij van één dag, om je geluk te beproeven; de "serviço" is het werkfront; de "capangueiro" is de diamantkoper; de "fornecedor" onderhield de mijnwerker in ruil voor de helft van de stenen; en de "dono da serra", de eigenaar van de berg, krijgt nog altijd "um quinto" — een vijfde — van de grotere vondsten.
In de Serra das Paridas, bij Lençóis, ligt de grootste verzameling rotschilderingen in de Chapada die voor bezoekers open is: 18 vindplaatsen met honderden tekeningen — van herten van nog geen drie centimeter tot grote menselijke en geometrische figuren —, geschilderd met ijzeroxide, mangaan, witte klei en houtskool.
1876–1947
Arts, schrijver en lid van de Braziliaanse Academie voor Letteren, geboren in Lençóis. Zijn roman "Maria Bonita" speelt zich af in de regio, en er staat een gedenkplaats voor hem op het plein van de Rosário-kerk — een belangrijke en ook omstreden figuur.
1882–1931
Geboren in Chapada Velha in 1882 en heerser over Lençóis, was hij de machtigste kolonel van de Lavras Diamantinas, gesteund door het geld van de carbonado. In 1920 greep hij naar de wapens tegen de regering van Bahia, in een oorlog die pas eindigde met federale tussenkomst en het Akkoord van Lençóis. In 1926 achtervolgde hij de Coluna Prestes aan het hoofd van de Patriottische Bataljons. Na de Revolutie van 1930 gearresteerd, werd hij in 1931 in Salvador vermoord, twee dagen na zijn vrijlating. Het hoofdplein van Lençóis en het vliegveld van het stadje zijn naar hem genoemd.
Een paar tochten die in het stadje zelf of op enkele kilometers ervandaan beginnen.
Pousadas, hotels, restaurants en winkels die we aanraden voor je verblijf.
Pousadas, hotels, restaurants en winkels die onze reizigers goed ontvangen, kunnen in deze lijst komen. Neem contact op.
Neem contact op — we antwoorden met de juiste route voor je groep.